اين روزها دلتنگم ...

  باور كن اين يكي ديگر شعر نيست ، گاهي لال مي شوم ...

 آنقدر حرف دارم  ولي ، كلمه ندارم و چنين مي شود كه در تاريكي مطلق آنچنان اشك مي ريزم كه انگار سقف اتاقم چكه كرده و باران مي بارد

آري سخت است

يكي شود همه وجودت

يكي شود خواب و خيالت

يكي شود تمام زندگيت

اما آنگاه كه بخواهي با او سخن بگويي سكوت كند و باز هم سكوت

خسته ام از اين روزهاي دلتنگي

كه نه يار مي داند حالم را و نه روزگار...

تا به كي در خود بشكنم فرياد سكوتم را ؟

اينبار دلم گرفته تو ببخش ...

اينبار بغضم شكسته تو ببخش ...