برای نبودن که . . .

همیشه لازم نیستــــــــــ راه دوری رفته باشی

میتوانی همین جا

پشت تمـــــــــام ِ بغضهایت ،

گم شده باشی

این روزها خوبم ، کار میکنم ، شعر میخوانم  قصه می نویسم

و گـــــــــــاهی  دلم که برایتــــــــــــ . . . تنگ میشود

تمام خیابانها را ،

با یادتـــــــــــ . . . پیاده میروم .

گاهی دور از چشم ابرها هم میتوان عاشق شد ،
میتوان بغض کرد ،
میتوان بارید
گاهی دور از چشم مدادرنگی ها هم میتوان نقاش شد ،
میتوان آسمان داشت ،
میتوان آبی شد
اما گاهی دور از چشم گذشته نمیتوان امروز را پشت هیچ فردایی پنهان کرد . . .

خوب خوبم

هیچ دردی ندارم

اینجا سرزمین غریبی است

نمی توان آن را شناخت

باید آن را زندگی کرد

دلم می خواهد همیشه اینجا بمانم

عطر بهار نارنج در باغ بیداد می کند

نمی بینمش اما صدایش مرا با خود می برد

عاشقم می کند

دلم تنگ است

دلم برای دیدنش تنگ است

کی رخ می نماید ؟

نمی دانم ...

سکوت رامیپذیرم اگربدانم روزی باتو*

سخن خواهم گفت تیره بختی رامیپذیرم

اگربدانم روزی چشمان توراخواهم سرود

مرگ رامیپذیرم اگربدانم

روزی توخواهی فهمیدکه دوستت دارم

   گر خسته شدي از اين ديار ، آهسته بگو در گوشم

گر مهر دل من ، از دل تو بيرون رفت ، آهسته بخوان در گوشم

گر فكر دلت ، ياد دگري كرد فرياد مزن

لحظه وداع آهنگ مزن

بگذار بگويد اين دل ، مهر خوبان همه در تو جمع شده

شوق و خنده بر لبت حك شده

آهنگ و ترانه ات بر دلم ثبت شده

اين دلم شوق ندارد اين بار

لحظه وصال يار نو پايت را

دوبیتی شمارهٔ1

ببندم شال و میپوشم قدک را

بنازم گردش چرخ و فلک را

بگردم آب دریاها سراسر

بشویم هر دو دست بی نمک را

 دوبیتی شمارهٔ۲ 

تن محنت کشی دیرم خدایا

دل با غم خوشی دیرم خدایا

زشوق مسکن و داد غریبی

به سینه آتشی دیرم خدایا

دوبیتی شمارهٔ ۵۱

تویی آن شکرین لب یاسمین بر            

منم آن آتشین دل دیدگان تر

از آن ترسم که در آغوشم آیی                

گدازد آتشت بر آب شکر

دوبیتی شمارهٔ ۵۲

گلش در زیر سنبل سایه پرور              

نهال قامتش نخلی است نوبر

زعشق آن گل رعنا همه شب             

 چو بلبل ناله و افغان برآور

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۱

اگر آئی بجانت وانواجم             

وگر نائی به هجرانت گداجم

ته هر دردی که داری بر دلم نه                

بمیرم یا بسوجم یا بساجم

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۲

الهی ار بواجم ور نواجم               

 ته دانی حاجتم را مو چه واجم

اگر بنوازیم حاجت روا بی                

وگر محروم سازی مو چه ساجم