محمد حسن معیری متخلص به رهی به سال ۱۲۸۸ هجری شمسی در تهران دیده به جهان گشود.
بدون تردید یکی از کسانی که به پاکی لفظ و حسن ترکیب مشهور است، رهی معیری است. رهی که فرزند خاندان بزرگ و اصیل و نجیب بود. نیاکان رهی از روزگار سلطنت شاه تا اواخر دوران قاجار هموراه مصدر خدمات مهم و از رجال عصر خویش بودند.
ذوق هنری و طبع لطیف در خاندان رهی موروثی است. رهی از آغاز کودکی در شعر و موسیقی و نقاشی، استعدادهای شگفت انگیز داشت و از ۱۳سالگی به شاعری پرداخت.
رهی پس از فراغت از تحصیل و مطالعه در فنون ادب به خدمت دولت آمد و علاوه بر این در اغلب محافل هنری و انجمن های ادبی عضویت یافت و به ادب و هنر ایران خدمت سزاواری انجام داد.
رهی در سن ۶۰ سالگی درگذشت و با مرگش ایران شاعری نامور و استادی به حق را از دست داد.
سرود معروف وطنی زیر از استاد رهی است:
تو ای پر گهر خاک ایران زمین / که والاتری از سپهر برین
هنر زنده از پرتو نام توست / جهان سرخوش از جرعه جام توست
گاه مي انديشم ، گاه سخن مي گويم و گاه هم سكوت مي كنم. از انديشيدن تا سخن گفتن حرفي نيست. از سخن گفتن تا سكوت كردن حرف بسيار است. در اين باور آنكه سخن را با گوش دل شنيد سخن سخني نغز و دلنشين می شود. اينبار نيز خواستم انديشه كنم ، سخن بگويم. خواستم سكوت كنم تا سكوت سخن را براي دل خود به تصوير بكشم. اي عزيز سفر كرده ، گر به آشيانه ام سفر كردي ، سكوتم را پاسخ ده...