اينبار فريادم بي صداست!

ساليان سال است كه هر چه فرياد مي زنم كسي صدايم را نمي شنود!

نمي دانم صدايم نا آشناست ، يا اينكه آشنايان با صدايم بيگانه اند!

   خسته ام از بغض و اشك و آه و تنهايي

خسته ام از فصل دورنگي هاي رنگي

خسته ام از فصل سرد غريب

خسته ام از فصل گرم فريب

دلتنگ خوابي عميقم.

خوابم ، اما گاه نه ! يك لحظه بيدارم

بيدارم و آن لحظه بي تابم

رنگم شده رنگ خزان ، قطره اشكي شده همدم چشام.

بر دلم زخمي نشسته ، تا ابد آنجا كمينه

روز و شب با غم اسيره

تا كه يارش رو ببينه...