گاهي وقتا بغضي بي اختيار راه گلو را ميبنده ، فقط سكوت كنان و بي محابا

از چشمان بي رمق

اشك هايي همچو مرواريد سرازير ميشه

شايد از گفتن حرف هاي نگفته در دل باشه و شايد دلتنگ شدن براي چيزي كه حتي نمي شود در ذهن خود هم خطور كرد

نميدانم به چه مي توان آن را مانند كرد

ولي خوب مي دانم حس آرامي ست كه براي لحظه اي با خود خلوت كرده

هرچند آن زمان هم نمي شود به چيزي انديشيد

ولي حس زيبايي ست كه ناگاه در وجود خفته مان رخنه مي كند و ما را حتي براي لحظه اي به خودمان وا ميدارد.

آري اينگونه انديشيدن در اين وادي سرگردان

خاطره اي خواهد شد از ياد نرفته در ذهن ها.