از خانه آمدم كه بيايم مگر تو را از ترس آنكه ، گم نكنم راه خانه را

من خرده هاي نان به پشت سرم ريختم به شوق شايد كه خرده نان باشد نشان راه

اما به پشت سر كه نظر كرده ، ديده ام گويا تمام خرده نان ريخته در اين مسير را گنجشگكان خُرد با يا كريم پشت سر ، بر چيده خورده اند

آري هزار شكر

كم مي شود تمامي كاري كه كرده ام  پنهان ، تمامي كاري كه رفته ام ، بر چيده مي شود.

تمامي ناني كه ريختم هيهات از آنكه ، " نان " بنمايد مسير راه

در آرزوي ديدن لبخند مهر تو

من ، مانده نان خويش ، نذر كبوتر و پرواز مي كنم

در آرزوي آنكه بيابم مگر تو را ، در راه آسمان

وقتي كه يا كريم با آن دعاي خويش گفتا:

خداي عشق

با تكه هاي نور

راه خودش را نشان دهد

گنجشگكان خُرد

آمين گفته اند.