محمد علي بهمني
من در تو گم گشتم مرا در خود صدا مي زن
تا پاسخم را بشنوي پژواك سان اي دوست
فيض كاشاني
منوش ساغر دنيا كه درد ناب نماست
درونش خون دلست از برون شراب نماست
كاظم بهمني
من به دنبال خدايي كه بسوزاند مرا
همچنان مي گردم اما همچنان بي فايده ست
محمد علي بهمني
مرا يك شب تحمل كن تا باور كني اي دوست
چگونه با جنون خود مدارا مي كنم هر شب
فاضل نظري
من و تو رود شديم و جدا شديم از هم
من و تو كوه شديم و نمي رسيم به هم
فاضل نظري
من و توايم دو پژمرده گل ميان كتاب
من و توايم دو دلبسته از قديم به هم
ارفع كرماني
مست گناه بودم و دستم به دست دوست
چون دوست بود ، راز مرا بر ملا نكرد
ارفع كرماني
مده پند بيهوده واعظ كسي را
كه كاري به دنيا و عقبي ندارد
سنجر كاشاني
من كه خود را مي شمردم عقل اول ، خواستم
عاقبت از روح مجنون همت ديوانگي
فاظل نظري
من محال است به ديدار تو قانع باشم
كي پلنگي شده راضي به تماشا از ماه
گاه مي انديشم ، گاه سخن مي گويم و گاه هم سكوت مي كنم. از انديشيدن تا سخن گفتن حرفي نيست. از سخن گفتن تا سكوت كردن حرف بسيار است. در اين باور آنكه سخن را با گوش دل شنيد سخن سخني نغز و دلنشين می شود. اينبار نيز خواستم انديشه كنم ، سخن بگويم. خواستم سكوت كنم تا سكوت سخن را براي دل خود به تصوير بكشم. اي عزيز سفر كرده ، گر به آشيانه ام سفر كردي ، سكوتم را پاسخ ده...