شعر و ادب و عرفان
خدا را سپاس
من میتونم تمام زیبایی های پیرامونم را ببینم.
کسانی هستند که دنیا یشان همیشه تاریک و سیاه هست.
خدا را سپاس
من میتونم راه برم.
کسانی هستند که هیچوقت نتونسته اند حتی یک قدم بردارند.
خدا را سپاس
که دل رئوف و شکننده ای دارم.
کسانی هستند که این قدر دلشون سنگ شده که هیچ محبت و احساسی رو درک نمیکنن.
خدا را سپاس
به من این شانس رو دادی که بتونم به دیگران کمک کنم.
کسانی هستند که از این نعمت و برکت وافری که به من داده ای بی بهره اند.
خدا را سپاس
من میتونم کار کنم.
کسانی هستند که برای رفع کوچکترین نیازهای روزمره شون هم به دیگران محتاجند.
خدا را سپاس
که کسی هست که منو دوست داره.
کسانی هستند که بود و نبودشون واسه هیچکس مهم نیست.
تاريخ : شنبه 28 تیر 1393 | 13:19 | نويسنده : sheroadab-zt |
ارسال نظر(0)
درباره وب
گاه مي انديشم ، گاه سخن مي گويم و گاه هم سكوت مي كنم. از انديشيدن تا سخن گفتن حرفي نيست. از سخن گفتن تا سكوت كردن حرف بسيار است. در اين باور آنكه سخن را با گوش دل شنيد سخن سخني نغز و دلنشين می شود. اينبار نيز خواستم انديشه كنم ، سخن بگويم. خواستم سكوت كنم تا سكوت سخن را براي دل خود به تصوير بكشم. اي عزيز سفر كرده ، گر به آشيانه ام سفر كردي ، سكوتم را پاسخ ده...
نويسندگان
موضوعات وب
لينک هاي مفيد
آخرین مطالب
آرشیو مطالب
لينک هاي مفيد
امکانات وب