امروز ، فردا ، نمي دانم چند صباحي ديگر از اين جاده عبور مي كني؟

يك روز ، يك ماه و يا يك سال ديگر

نمي دانم حكايت راه و جاده چيست؟

اما اين حكايت ، همانند حكايت من و توست.

حكايت عجيبي ست .

 مني كه سكون نشسته ام در اين سرا و توئي كه گذر مي كني در گذرگاه زمان.

شايد سراب باشم از برايت و آفتاب باشي از برايم

هر چه هست شهد شيرين خوش يار باوفاست در خيالم

 يار آشناست از برايم

تا كه هستي من ندانم ، تا كه رفتي همه چيز آشكار است

    رنج فردا در نهان است ، درد غم ها پنهان است.