سر زده بيا ...

كمي آشفتگي بد نيست ...

آن وقت تكاندن شانه هاي پر غبارت و مرتب كردن موهاي پريشانت ...

بهانه اي مي شود براي زندگي ...

 دل تنها و غريبم ، داره اين گوشه مي ميره

ولي حتي وقت مردن ، باز سراغتا مي گيره 

دلتنگي هايم بزرگ است

غصه هايم بزرگ تر

شانه هايم كوچكند

دلم كوچكتر

كجاست عدالت ؟

     امروز ، فردا ، نمي دانم چند صباحي ديگر از اين جاده عبور مي كني؟

يك روز ، يك ماه و يا يك سال ديگر

نمي دانم حكايت راه و جاده چيست؟

اما اين حكايت ، همانند حكايت من و توست.

حكايت عجيبي ست .

 انشرلي هم نشدم يك نفر از من بپرسد ؛

انه " تكرا غريبانه روزهايت چگونه گذشت " 

 تسبيح شيخ پاره شد و دانه دانه شد

از بس كه استخاره زدم تا ببينمت !!!

 شهيد نيستم

اما تو كوچه ي خود را ، به پاس اين همه سرگشتگي به نامم كن !

 جز تو ...

با هر كه حرف زدم

صدايم را نشنيد

©      گزيده اشعار

·         آرزو

·         آي انسان

·         اندوه و شادي

·         اي خدا

·         بازگشت

·         بر مزار مادرم

·         بهار و زمستان

©      رباعيات

·         شامل 191 رباعي