هیس ... چند لحظه سکوت. فقط چند لحظه. بگذار منم همانند تو لحظه ای عشق را با تمام وجود تجربه کنم. نمی توانی دقایقی نفست را در سینه ات حبس کنی. نمی دانی اگر کوچکترین صدایی بشنود نمی ماند. شرط بودنش و امدنش همین است. مانده ام چگونه به ابرها بگویم نغرید و به باران بگویم نبارد.

 به گل نشسته ام

در امتداد لنگرگاهت...

دیگر نه موج دارم

نه جزر و مد...

نه تلاطم

نه رفت و آمد ...

مردابی شده ام که در سکوت

گذشته ی با شکوهش را

در آغوش گرفته است...

 آرزویم مُردن در صدای تو بود
یا رفتن با صدایت
یا خاموش شدن در صدایت
صدای تو چون باد گذشت
وَ من به دامنِ تاریکی

آویخته ام

 نمي خواهم خاطره ي فردايم شوي !

امروز من باش ...

حتي لحظه اي ...

 بهار

عزیزان موسم جوش بهاره

چمن پر سبزه و صحرا لاله زاره

دمی فرصت غنیمت دان در این فصل

که دنیای دنی بی اعتباره

بمو واجی چرا ته بی قراری

چو گل پرورده باد بهاری

چرا گردی بکوه و دشت و صحرا

بجان او ندارم اختیاری

گلان فصل بهاران هفتهٔ بی

زمان وصل یاران هفتهٔ بی

غنیمت دان وصال لاله رویان

که گل در لاله زاران هفتهٔ بی

****************************

آی . . . زندانبان!

صدای ضجه زندانیه در مانده را بشنو

در این دخمه ی دلتنگ جان فرسای را بگشا

از این بندم رهایی ده

مرا بار دگر با نور خورشید آشنایی ده

که من دیدار رنگ آسمان را آرزو مندم

بسی مشتاق دیدار زن و لبخند فرزندم

اگر ميدانستي با رفتنت حالم چه جور ميشه ...

" نميرفتي " 

كاش خوشبختي هم مثل مرگ حق بود ...             

همه چيز زيادش دل را ميزند ...

زياد دوستت داشتم ...

 عشق يعني :

يكي بود

يكي نا بود ...