اقبال لاهوري

زمين به دوش خود الوند و بيستون دارد

غبار ماست كه بر دوش او گران بوده است!

محتشم كاشاني

ز لبي يست كام جانم چو گلوي شيشه پر خون

كه به جرئت تخيل نگزيده ام هنوزش

    شيخ بهايي

ساقيا ! بده جامي ، زان شراب روحاني

تا دمي بر آسايم زين حجاب جسماني

پرويز خائفي

سپرده ايم به فرمان باد ، كشتي عمر

كنون كرانه ي تقدير ما ، كرانه ي ماست

    فاضل نظري

شبيه يكد گريم و چقدر دلگير است

شبيه بودن گل هاي بي شميم به هم

محمد علي بهمني

شايد و يا شايد هزاران شايد ديگر اگر چه

اينك به گوش انتظارم جز صداي مبهمي نيست

   فاضل نظري

صحبتي نيست اگر هم گله اي هست از او

ميتوانيم برنجيم مگر ما از ماه !

بيدل

صفحهي سادهي هستي رقم غير نداشت

   هر كه شد محرم اين آينه خود بين آمد

   غيور اورنگ آبادي

طريق عشق ز پروانه مي توان آموخت

كه سوخت جان عزيز و خموش رفت و گذش

محتشم كاشاني

طبيبا چون شكاف سينه پر گشت از خدنگ او

مكش زحمت كه در زخمي چنين مرهم نمي گنجد

     درويش مجيد طالقاني

ظلمست كه بيرون كُني ام از قفس اكنون

كز جور توام ريخته شد بال و پر آنجا

    كاظم بهمني

عشق با اينكه مرا تجزيه كرده است به تو

به تو اصرار نكرده است فرايندش را

افشين اعلا

عمري ست كه شرمنده شد از زندگي ام مرگ

چون ديد به شوق سفر ، آمادگي ام را

   محمد علي بهمني

غم آنقدر دارم كه مي خواهم تمام فصل ها را

بر سر سفره ي رنگين خود بنشانمت ، بنشين غمي نيست

امير خسرو دهلوي

غصه ام مي كشد اي دل سخن صبر مگو

    وه چرا گويي از آن كار كه نتواني كرد

    پروين اعتصامي

فرزند ، ز مادر است خرسند

بيگانه كجا و مهر مادر

راهب اصفهاني

فراقت كاش هر دم كار بر من سخت تر گيرد

كه تا هر كس مرا بيند دل از مهر تو بر گيرد

 تو خورشيد و تو مهتاب و تو آفتاب مني

تو طلوع و تو دريا و تو آسمان مني

تو گل و باغ و گلزار مني

تو بهار و تو نوا و تو اميد مني

هر چه خوبي ، هر چه اميد ، همه از آن تو است

مهربان قلب تو از جنس طلوع است بتاب

خانه ام روشني قلب تو كم دارد بتاب

جاده صبح فردا هموار است بيا

اين دل پريشان است بيا

بيا كه نظاره كنم قلب و دلت را

بيا كه بوسه باران كنم خاك رهت را